Reklama

Wiadomości

Obrazki z miasta objętego kwarantanną

Poranna droga do pracy. Ulice puste, powietrze przejrzyste, gdzieś w oddali dźwięk przejeżdżającego auta. Wokoło nikogo, jak we wczesny świąteczny poranek. Miasto przypomina finałową scenę z amerykańskiego filmu grozy o ataku obcych i końcu świata. Przetrwały tylko beton, asfalt i blachy samochodowych karoserii. To, co żywe, zniknęło.

Pierwszą spotkaną osobą jest pani w sklepie. Na podłodze żółto-czarna taśma zaznacza graniczną linię bezpieczeństwa. Muszę się nieźle naciągnąć, żeby zbliżyć kartę do czytnika. Pani, obudowana wymyślną konstrukcją z pleksi i niebieskiej taśmy klejącej, wykonuje podobne ćwiczenia, by podać mi zakupy. Znamy się od lat, ale nie zamieniamy słowa, żeby nie zachuchać maseczek.

***

Nie pracuję zdalnie. Siedzę więc teraz, razem z kilkoma innymi osobami, w budynku, w którym normalnie krząta się nas prawie setka.

Reklama

Rozmawiamy o jednym. Każda rozmowa zaczyna się w ten sam sposób: ilu jest zarażonych, ilu zmarło i czy naprawdę nie odzyskamy już świata, który jakoś udało się nam obłaskawić. Boimy się, obawiamy, lękamy, trochę panikujemy, przerzucamy się informacjami: a widziałeś?, a słyszałeś? Wyciągamy zbyt pochopne wnioski i zadajemy poważne pytania o przyszłość, sens istnienia, wartość życia. Pytania długo wiszą w powietrzu, bo nikt nie odważy się na nie odpowiedzieć.

***

W przerwie krótki przegląd wiadomości. Internet grzeje się od informacji i wystarczy chwila, żeby i mnie podskoczyło ciśnienie. Szukam więc cienia dobra, choćby śladu nadziei. Może naiwnie, ale wydaje się, że to teraz jedyne antidotum.

Jesteśmy wspaniali. Serio – Polacy to najlepsi na świecie ludzie na kryzys. Skrzykują się w tysiącach na Facebooku i kameralnie wśród sąsiadów. Ktoś policzył, że mamy jakieś 3,5 mln seniorów zamkniętych teraz w swoich mieszkaniach. Nie powinni ruszyć się za próg, więc fajni ludzie robią starszym zakupy, wyprowadzają psy, załatwiają lekarstwa. Dzwonią, by porozmawiać, żeby samotność nie była jeszcze bardziej samotna, jak ktoś pięknie napisał.

***

Reklama

Rozmowa z Markiem. Mówi, że jak zamkną kościoły, to on oszaleje. Dzwoni z pytaniem o to chyba co drugi dzień. Pyta, czy jako katolicki dziennikarz mam jakieś poufne informacje. Odparowuję, że o ile pamięć mnie nie myli, odwiedzał kościół wyłącznie w niedzielę, więc skąd ten niepokój?

Otóż Marek od kilku tygodni pracuje zdalnie w domu. Podobnie jak jego żona, a moja przyjaciółka Zosia, nauczycielka z zawodu. W mieszkaniu 60 m2 plus balkon są jeszcze dwie córki, licealistki. Także w jakimś sensie zdalne, bo obie uczą się teraz on-line. Marek mówi, że kocha swoje kobiety, ale nie daje już rady. A on-line brzmi teraz w jego rodzinie jak wyszukane przekleństwo.

Marek ucieka więc do kościoła. Codziennie. Zwiedza świątynie po kolei, jakby szukał tego jedynego swojego miejsca, i siedzi. Tak po prostu. Zamiera w ławce na możliwie długi czas. Trwa w ciszy, w uwznioślającej przestrzeni, w modlitwie. Przyznaje, że zdarzały mu się już incydenty słowne z kościelnymi, a raz, gdy mu się przysnęło, podszedł ksiądz z poważną miną i pytaniem, czy chciałby porozmawiać. Marek utrzymuje, zresztą nie tylko on, że niektórzy ludzie potrzebują osobności jak powietrza. Inaczej eksplozja, tsunami, pożoga. To nie znaczy, że są odludkami, że obce im są uczucia wyższe. Nic z tych rzeczy, po prostu muszą czasem pobyć sam na sam ze sobą. I basta!

Widzę z okna biegaczy, chodziarzy i spacerowiczów. Może oni też szukają chwilowej choćby własnej przestrzeni. Może to nagłe rozmiłowanie się w sporcie ma głębsze dno? Zamknięcie i kwarantanny sporo nam mówią o nas samych, prawda?

***

Popołudniowe wędrówki po sklepach. Też chcę dołączyć do fajnych ludzi, więc drepczę po zakupy dla sąsiadów.

Wszędzie to samo. Przed sklepami ustawiają się rozwleczone kolejki. Co 2 m człowiek. Nie odzywamy się do siebie, mimo że czekanie trwa i trwa, bo musielibyśmy krzyczeć. Ci w maseczkach patrzą z potępieniem na tych bez. Większość w ochronnych rękawiczkach. Posępność na obliczach.

Przy knajpce po drugiej stronie ulicy zatrzymuje się karetka. Po chwili do samochodu podbiega chłopak z dwoma pękatymi reklamówkami, pewnie z jedzeniem. Ludzie przed supermarketem zaczynają bić brawo. W odpowiedzi załoga karetki nam salutuje, przykładając palce do gogli zakrywających im pół twarzy.

Patrzymy na panoramę miasta oblaną purpurowym światłem kończącego się dnia. I pomyśleć, że nawet w taki zwyczajny dzień zdarzają się chwile zapierającego dech piękna...

***

Zakonnice, nawet te w najsurowszych zakonach, szyją teraz maseczki ochronne. Za darmo, choć wiadomo, że zakonom się w Polsce nie przelewa. Taki gest serca, dobrej woli, solidarności. W aptece te chińskie kosztują 8, 9, 14 zł. Parafie odzyskują rys prawdziwej wspólnoty. Dziwne, bo wszystko to dzieje się w okresie, gdy w kościele nie może przebywać więcej niż pięć osób. Może im trudniej, tym lepiej? Troszczymy się o swoich staruszków, o niezaradnych. Młody wikary biega po zakupy dla seniorek z kółka różańcowego, czym skłania młodych do naśladowania.

Mijam stoliczek, przy którym zazwyczaj sprzedaje się gazety i drobne dewocjonalia. Teraz leży tam stosik kanapek – grubo krojony chleb i kiełbasa zapakowane w folię. Kilka kobiet ubranych stosownie do okoliczności, czyli w zestaw ochronny, rozdaje te kanapki bezdomnym stojącym karnie w długiej kolejce. Zastanawiam się, czy panie wiedzą, że te ich bawełniane maseczki mają z przodu motyw z Supermanem...: )

***

Na korytarzu bloku z lat 70. XX wieku drzwi, a na nich przyklejona karteczka: „Czy ktoś mógłby kupić mi mleko, masło i chleb żytni? Z góry dziękuję”. Za kartkę wetknięto 20 zł. Godzinę później, gdy znów mijam drzwi, na wycieraczce stoi reklamówka z zakupami. I resztą. Cudowne!

***

Jakie będą te Święta Wielkanocne? Temat konkurencyjny dla koronawirusa. Rośnie w nas lęk, że ich nie będzie. Rodzina nie dojedzie z drugiego końca Polski. Ktoś nie doleci z dalekiego kraju, bo samoloty wożące rodaków dawno odleciały. Sędziwi rodzice nie doczekają się dzieci i wnuków, bo nikt nie zaryzykuje zakażenia bliskich. Wirus zaciągnięty, czyli przyniesiony przez kogoś znajomego, bliskiego, brzmi okropnie.

Mańka liczy się z możliwością, że przepłacze tegoroczną Wielkanoc. Jest wdową i jej mama jest wdową. Dzieci i wnuki Mańki mieszkają w Krakowie, czyli 300 km stąd. A Mańka obiecała dzieciaczkom, że zabierze je w tym roku na Triduum... Nie widzieli się od 15 marca, bo machanie do siebie z okna, zakupy kładzione na wycieraczce i wieczorne rozmowy na Skypie się nie liczą. Dla wielu ludzi będą to najbardziej samotne święta w życiu. Nie będzie liturgii Wielkiego Tygodnia, dzwon na Rezurekcję nie sprowadzi prawie nikogo do świątyni. Tylko bazie, jak zwykle niepokorne, zakwitną na wierzbowych witkach.

Przed 6 rano świat o tej porze roku ociera się jeszcze z szarości, ziemia pachnie przejmująco, jak to na wiosnę. Niebawem wszystko to eksploduje zapachem, kolorem, światłem... A z murów miast wiatr zrywać będzie ogłoszenia: „Jeśli poczujesz gorączkę, zmęczenie, trudności z oddychaniem – zadzwoń do najbliższej stacji epidemiologicznej lub udaj się do szpitala zakaźnego”. Oby...

2020-04-07 14:12

Ocena: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Od 24 do 29 marca – „Rekolekcje w kwarantannie”

„Rekolekcje w kwarantannie” - to propozycja ogólnopolskich rekolekcji internetowych o wierze, nadziei i miłości. Od 24 marca przez sześć dni o godz. 8.00, 16.00 i 20.00 będą umieszczane dwuminutowe konferencje na Twitterze, Facebooku, kanale YouTube Episkopatu i na stronie www.episkopat.pl oraz na kanale YouTube telewizji SalveNet.

„Bardzo wielu ludzi pozostaje w kwarantannie na czas epidemii. Dlatego SalveNet przygotowała na najbliższy tydzień rekolekcje” – powiedział bp Romuald Kamiński, przewodniczący Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, pod którego patronatem odbywają się te rekolekcje.

CZYTAJ DALEJ

#TrzymajSięMaryi: Uważna i pokorna. Czy wszystko musisz wiedzieć od razu?

2022-05-23 21:00

[ TEMATY ]

Maryja

Rozważania majowe

#TrzymajSięMaryi

Ks. Michał Lubowicki

Adobe.Stock.

Pierwsze, czego Maryja nas tutaj uczy, to uważność. Uważność na ludzkie kłopoty. Wzrok dyskretny, ale przenikliwy – zdolny i chcący dostrzec, że komuś czegoś właśnie zabrakło.

Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?». Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: «Napełnijcie stągwie wodą!». I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu!». Oni zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – nie wiedział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie. J 2,1-11.

CZYTAJ DALEJ

Zakończyła się Ogólnopolska Konferencja "Pedagogika Duszy i Ciała"

2022-05-24 15:59

ks. Łukasz Romańczuk

dr Agnieszka Lisiecka - Bednarczyk wygłosiła wykład: "Budowanie relacji jako cel i metoda wychowawcza

dr Agnieszka Lisiecka - Bednarczyk wygłosiła wykład:

W sali wykładowej Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu odbyła się II Międzynarodowa Konferencja Naukowa „Pedagogika Duszy i Ciała”. W prelekcjach stacjonarnie i online uczestniczyli studenci oraz wykładowcy z całej Polski.

Na początku konferencji głos zabrał ks. prof. Włodzimierz Wołyniec, rektor PWT we Wrocławiu. W część wykładową wprowadził ks. dr Bartosz Mitkiewicz, koordynator wydarzenia oraz dr Agnieszka Lisiecka-Bednarczyk.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję