Reklama

Na Jasną Górę wrócimy za rok

13 sierpnia dobiegła końca 35. Rzeszowska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę. Jasna Góra, kaplica Cudownego Obrazu, spojrzenie Czarnej Madonny. To do tego miejsca i do Niej przez 10 dni wędrowali w trudzie i znoju. Ponad 1800 osób - pielgrzymowali razem weterani i nowicjusze, młodzi i starsi, świeccy, kapłani, siostry zakonne, Polacy i cudzoziemcy. W drodze towarzyszyło im hasło „Kościół naszym domem”. Podczas Mszy św. na Wałach Jasnogórskich dziękowali za szczęśliwe dotarcie do celu i owoce rekolekcji w drodze

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Nie znałem nikogo, kto by mi podpowiedział co zabrać a czego nie, i co tak naprawdę dzieje się na pielgrzymce. Nie umiałem czytać przewodnika, nie znałem zwyczajów, nie miałem choćby pojęcia co oznacza słowo intencja. Teraz wiem, że popełniłem kilka gaf” - Rafał uśmiecha się do wspomnień sprzed 10 dni. Nowicjusze - była ich spora grupa w tegorocznej pielgrzymce. W pierwszym dniu nieco zagubieni, onieśmieleni, chłonący każde zasłyszane słowo. „Dowiedziałem się o pielgrzymce z Internetu, i się zapisałem. Trochę z ciekawości, trochę z wewnętrznej potrzeby. Nie zawiodłem się. Przemyślałem parę spraw, rozmawiałem z księżmi, poznałem cudownych ludzi - zarówno rówieśników jak i starszych pielgrzymów, inaczej popatrzyłem na Boga i religię. Na Jasnej Górze postanowiłem, że za rok także pójdę” - dodaje Rafał.
„Pielgrzymka jest fajna. Wszystko mi się podobało. I spanie w stodole i mycie w studni, nawet czas, kiedy padał deszcz”. Adaś to jeden z reprezentantów grupy pielgrzymkowych dzieci. Ani jednego pryszcza na nogach, zero zmęczenia, uśmiech na twarzy. Mimo że na początku miał małe kryzysy, podczas marszu nie marudził, śpiewał, modlił się. „Bardzo lubię śpiewać i może kiedyś zostanę muzycznym, choć pomarańczowa kamizelka i kierowanie ruchem jako porządkowy też mi się podobało”. Najmłodszy pątnik miał 8 miesięcy. 6-, 8- czy 10-latki były w każdej grupie. Ich radość i entuzjazm udzielały się wszystkim. „Dzieci pielgrzymkowy trud znoszą lepiej niż dorośli. Nawet na postojach, kiedy starsi opadali z sił, one przynosiły herbatę czy zupę i wyciągały jedzenie z plecaków. Z dziećmi na pielgrzymce jest wesoło i są mile widziane” - zapewniają przewodnicy.
„Raz, dwa, trzy. Niech cały świat śpiewa z nami, Bogu dziękując za słońce i nieba aksamit” - śpiewają na całe gardło pielgrzymi, ale przede wszystkim grupa muzyczna. „Chrypka to znak rozpoznawczy każdego pielgrzymkowego muzycznego” - śmieje się Ania. Śpiew to nieodzowny element pielgrzymowania. Pielgrzymi przyznają, że idzie się dobrze, ponieważ towarzyszy im grupa muzyczna, która animuje śpiew, zachęca do włączenia się i sprawia, że mimo zmęczenia na twarzach pojawia się nie tylko uśmiech, ale i prawdziwa radość, a nogi same niosą. Kto śpiewa ten dwa razy się modli, a kto fałszuje nawet trzy. Pielgrzymka musi iść ze śpiewem na ustach” - zapewniają pątnicy.
Śniadanie, obiad i kolacja. Podczas dłuższego odpoczynku na trasie pątnicy wyjmują ze swoich plecaków produkty potrzebne do przygotowania posiłku. Bez chleba naszego powszedniego ani rusz. Pątnicy nie muszą się o niego martwić, zadbali o to organizatorzy. Jednak to, co znajdzie się na kanapce zależy od każdego indywidualnie. „Z pasztetem, serem żółtym, dżemem, konserwą. Czasami jako ozdoba pojawia się pomidor, ogórek czy papryka. Pomysłowość w doborze składników i urozmaicaniu kanapek nie ma końca. Pojawiają się zupki do zalania wrzątkiem, ale absolutnym hitem kulinarnym jest czekolada do smarowania pieczywa. Zabrał ją ze sobą niemal każdy. Dodaje energii w czasie marszu i każdy potrafi z niej przygotować kanapki” - zapewniają chłopcy.
„Nie wyobrażam sobie urlopu bez pielgrzymki i choć musiałam wywalczyć ten czas i pokonać wiele trudności - jestem”. Ania przyjechała specjalnie na pielgrzymkę z Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka i pracuje. Podczas marszu dzieliła się z uczestnikami swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi życia na emigracji. „Emigracja to raczej konieczność niż wybór. Niestety ze znalezieniem pracy w Polsce nie jest tak łatwo, więc nie miałam innego wyjścia. Oczywiście to rozwiązanie tymczasowe, nigdy nie chciałam i nadal nie chcę tam zostać na stałe. Mój dom, moi bliscy i przyjaciele są tutaj. Tutaj mogłam się angażować w działalność wspólnot, doświadczać Kościoła. Tam niestety jest to mocno ograniczone a czasami wręcz niemożliwe. Bywa, że nawet nie mogę uczestniczyć w niedzielnej Eucharystii. Niełatwo wzrastać duchowo w takich warunkach, a ja tego wzrostu bardzo potrzebuję. Przyjechałam na pielgrzymkę naładować duchowe akumulatory, staram się czerpać jak najwięcej” - dodaje Ania.
„Zabieramy swoje plecaki i ruszamy” - nawołują klerycy, którzy odpowiadają za znalezienie noclegów dla swojej grupy. Kiedy grupa dociera do miejsca składowania bagaży, poszczególne małe grupy zwane dziesiątkami dowiadują się, gdzie i w jakich warunkach spędzą noc. Czasami są to noclegi w domach, często są to sale, bywają też garaże czy stodoły. By dotrzeć na nocleg trzeba pokonać od kilkuset metrów do nawet kilku kilometrów. Wszystko zależy od wielkości miejscowości, w której wypadło spędzić pielgrzymkową noc. Rzadko zdarza się, że ktoś narzeka. „Jesteśmy pielgrzymkowymi weteranami i nawet najtrudniejsze warunki nie są nam obce. Idąc na pielgrzymkę wiemy, że będziemy musieli zrezygnować z wielu wygód, ale na tym polega pielgrzymowanie. Podziwiamy młodych, którzy wychowani są w zdecydowanie innych warunkach, a doskonale dają sobie radę z tym, co zastają. Często mycie w misce wody przysparza im wiele radości, a spanie na sianie jest niemal przygodą życia. Potrafią być wdzięczni za to, co zostało im ofiarowane” - mówią bracia z najstarszej pielgrzymkowej dziesiątki.
„Idziemy dziękować za miłość” - mówią zgodnie młode małżeństwa wędrujące z rzeszowską pielgrzymką. Dla jednych to swoista podróż poślubna, ponieważ przysięgę małżeńską składali sobie niespełna dwa miesiące temu, inni dziękują choćby za rok małżeństwa, jeszcze inni świętują jubileusz i wspominają jak zupełnie niedawno wędrowali jako para młodych. Wspólne pielgrzymowanie to nie tylko wzajemne sprawdzenie się w trudnych warunkach, to okazja do jeszcze lepszego poznania się. To czas nie tylko dla nas, ale czas dla naszego małżeństwa i Pana Boga. To swoiste rekolekcje w drodze, na które w ciągu roku nie ma za bardzo czasu. Wszyscy mamy o co prosić i za co dziękować. To niełatwe czasy dla małżeństwa i rodziny, tym bardziej powinnyśmy się powierzać Czarnej Madonnie” - mówią młodzi małżonkowie.
To były wyjątkowe rekolekcje w drodze. Były dni, kiedy energia niemal roznosiła, a nogi same niosły, ale było też bardzo trudno, kiedy przychodziły myśli, by zrezygnować. Wielką mobilizacją była intencja wyznaczona na każdy dzień, a to dodawało skrzydeł. Skrzydeł dodawali także bracia i siostry: życzliwi, pomocni, wspierający. Nie sposób opisać pielgrzymowania słowami. Moment, kiedy patrzymy w oczy Matki Jasnogórskiej wieńczy dziesięciodniową wędrówkę. Patrząc w Jej oblicze obiecujemy, że za rok powrócimy na pielgrzymkowy szlak” - mówią pątnicy 35. Pieszej Pielgrzymki z Rzeszowa na Jasną Gorę.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ojciec Pio ze wschodu. Św. Leopold Mandić

[ TEMATY ]

święci

en.wikipedia.org

Leopold Mandić

Leopold Mandić

W jednej epoce żyło dwóch spowiedników, a obaj należeli do tego samego zakonu – byli kapucynami. Klasztory, w których mieszkali, znajdowały się w tym samym kraju. Jeden zakonnik był ostry jak skalpel przecinający wrzody, drugi – łagodny jak balsam wylewany na rany. Ten ostatni odprawiał ciężkie pokuty za swych penitentów i skarżył się, że nie jest tak miłosierny, jak powinien być uczeń Jezusa.

Gdy pierwszy umiał odprawić od konfesjonału i odmówić rozgrzeszenia, a nawet krzyczeć na penitentów, drugi był zdolny tylko do jednego – do okazywania miłosierdzia. Jednym z nich jest Ojciec Pio, drugim – Leopold Mandić. Obaj mieli ten sam charyzmat rozpoznawania dusz, to samo powołanie do wprowadzania ludzi na ścieżkę nawrócenia, ale ich metody były zupełnie inne. Jakby Jezus, w imieniu którego obaj udzielali rozgrzeszenia, był różny. Zbawiciel bez cienia litości traktował faryzeuszów i potrafił biczem uczynionym ze sznurów bić handlarzy rozstawiających stragany w świątyni jerozolimskiej. Jednocześnie bezwarunkowo przebaczył celnikowi Mateuszowi, zapomniał też grzechy Marii Magdalenie, wprowadził do nieba łotra, który razem z Nim konał w męczarniach na krzyżu. Dwie Jezusowe drogi. Bywało, że pierwszą szedł znany nam Francesco Forgione z San Giovanni Rotondo. Drugi – Leopold Mandić z Padwy – nigdy nie postawił na niej swej stopy.

CZYTAJ DALEJ

Ukraina: papieska korona dla Matki Bożej w Fastowie

2024-05-12 15:33

Grażyna Kołek

W przededniu rocznicy objawień fatimskich papieską koronę otrzymała figura Matki Bożej w Fastowie. W tym ukraińskim mieście leżącym nieopodal Kijowa działa dominikański Dom św. Marcina de Porres, stanowiący jeden z największych hubów humanitarnych w tym ogarniętym wojną kraju. Maryjna figura powstała dwa lata po objawieniach w Fatimie i przechowywana jest w miejscowym kościele Podwyższenia Krzyża Świętego, ważnym punkcie modlitwy o pokój na Ukrainie.

Odpowiedzialnym za funkcjonowanie ośrodka w Fastowie jest ukraiński dominikanin ojciec Mykhaiło Romaniw, który współpracuje z całą rzeszą świeckich wolontariuszy. „Pomysł koronacji wziął się stąd, że nasz parafianin, pan Aleksander Łysenko, na jednej ze stron antykwarycznych znalazł figurę Matki Bożej Fatimskiej. Figura jest drewniana, ma 120 centymetrów wysokości. Pochodzi z Fatimy i została wyprodukowana w 1919 roku. To nas bardzo zainteresowało” - mówi Radiu Watykańskiemu ojciec Romaniw. Jak podkreśla, „drugą ważną rzeczą było to, że Matka Boża Fatimska właśnie w tym kontekście wojny prosiła o to, aby się modlić za Rosję. To jest bardzo ważne i od zawsze pamiętałem, iż żadne inne objawienie nigdy nie mówi o Rosji”.

CZYTAJ DALEJ

Kard. Ryś na 40-lecie parafii na Wiskitnie: ten kościół jest po to, by tu powstała wspólnota!

2024-05-13 15:30

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

ks. Paweł Kłys

- Wybudowaliście piękny kościół. Bardzo piękny. Ale ten kościół jest po to, by tu powstała wspólnota. Jak nie powstanie wspólnota, to będzie muzeum? Dlaczego każdy ma się w tej wspólnocie zaangażować? Dlaczego każdy? Odpowiedź daje św. Paweł – bo każdy jest obdarowany łaską, przez Boga - mówił kard. Ryś.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję